Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Το ταξίδι - vol 4

Κατά τα άλλα λοιπόν, η ύπαιθρος των υψιπέδων είναι εντελώς μονότονη και βαρετή (χάλια, χάλια λέμε, μην τυχών και πάτε, καλύτερα τα μπουκέ και η καραϊβική εδώ που τα λέμε... εκεί έχεις τόσα να δεις, κρεβάτι - παραλία, ενώ εδώ μόνο 2700χλμ κάναμε - χάλια λέμεεεε). Ποτάμια που χωρίζουν λιβάδια σπαρμένα με πρόβατα, μενίρ διάσπαρτα ανάμεσα στα πρόβατα, κάστρα διάσπαρτα ανάμεσα στους κήπους, πόλεις διάσπαρτες ανάμεσα στα κάστρα και πάει λέγοντας. Πού και που βλέπεις και κανα σκιουράκι να σπάει τη μονοτονία που λέει ο λόγος βρε παιδί μου γιατί με τόσο πράσινο…!
Μια στο τόσο βρέχει κι όλας (ευτυχώς δηλαδή μόνο μία έβρεξε, κατά τα άλλα ήλιος με δόντι!) και σπαέι ακόμα παραπάνω την μονοτονία του τοπίου δηλαδής!
Αν πάντως αποφασίσετε να πάτε ποτέ προς τα ‘κει, πάρτε μαζί και τη σκάλα σας, γιατί ποτέ δεν ξέρετε που μπορεί να έχει βάλει ο αρχιτέκτων την τουαλέτα!
Επίσης, κανά σκοινί να σας βρίσκεται γιατί κάπου εκεί πέρα απ’ ότι είδαμε τελειώνει και ο κόσμος!
Οπότε κι εμείς, βουρ πίσω στον πολιτισμό και τον ομφαλό του κόσμου ;)
(Not to be continued – ε μπάστα πια με τη διαφήμιση!)